فارسی English العربی
فصل چهارم در فضیلت و کیفیّت زیارت مولای ما حضرت امیرالمؤمنین(علیه السلام)
"و در آن چند مطلب است مطلب اوّل در فضیلت زیارت آن حضرت است شیخ طوسی به سند صحیح از محمّد بن مسلم از حضرت صادق(علیه السلام) روایت کرده که فرمود خداوند خلق نفرموده مخلوقی بیشتر از ملائکه و بدرستی که هر روزی نازل می شوند هفتاد هزار ملک و بیایند به بیت المعمور وطواف می کنند به دور آن و چون از طواف آنجا فارغ شدند به طواف کعبه می روند و چون از طواف کعبه فارغ شدند بسوی قبر پیغمبر(صلی الله علیه وآله) می آیند و سلام می کنند بر آن حضرت پس از آن می آیند به سوی قبر امیرالمؤمنین(علیه السلام) و سلام می کنند بر آن حضرت بعد از آن می آیند نزد قبر حسین(علیه السلام) و سلام می کنند بر آن جناب پس از آن به آسمان بالا می روند و مثل ایشان هر روز نازل می شود تا روز قیامت پس فرمود آن حضرت که هر که زیارت کند امیرالمؤمنین(علیه السلام) را و عارف به حقّ آن حضرت باشد یعنی آن جناب را امام واجب الأطاعة و خلیفه بِلافَصْل داند و از روی تجبّر و تکبّر به زیارت نیامده باشد حق تعالی بنویسد از برای او اجر صد هزار شهید و گناهان گذشته و آینده او را بیامرزد و مبعوث گردد در روز قیامت از جمله ایمنان از اهوال آن روز و آسان گرداند بر او حساب را و استقبال نمایند او را ملائکه و چون برگردد از زیارت او را مشایعت نمایند تا به خانه خود برگردد و اگر بیمار شود به عیادت او بیایند و اگر بمیرد متابعت جنازه او بکنند و از برای او طلب آمرزش نمایند تا قبرش و سیّد عبدالکریم بن طاووس در فَرْحَةُ الغَرِیّ از آن حضرت روایت کرده که فرمود هر که پیاده به زیارت امیرالمؤمنین(علیه السلام) برود حق تعالی به هر گامی ثواب یک حجّ ویک عمره برای او بنویسد و اگر پیاده برگردد به هر گامی ثواب دو حج و دو عمره از برای او بنویسد و نیز از آن حضرت روایت کرده که به اِبن مارِد فرمود ای پسر مارد هر که زیارت کند جدّم امیرالمؤمنین(علیه السلام) را عارفاً بِحَقّهِ بنویسد حق تعالی از برای او به عدد هر گامی حجّ مقبول و عمره پسندیده ای، ای پسر مارد وَاللّهِ نمی خورد آتش جهنّم قدمی را که غبارآلوده شود در زیارت حضرت امیرالمؤمنین(علیه السلام) خواه پیاده رَوَد خواه سواره ای پسر مارد بنویس این حدیث را به آب طلا و نیز از حضرت صادق(علیه السلام) روایت کرده که فرمود ما می گوئیم که در پشت کوفه قبری هست که پناه نمی برد به آن قبر دردناکی مگر آنکه حق تعالی او را شفا کرامت فرماید مؤلّف گوید که از اخبار معتبره ظاهر می شود که حق تعالی قبر امیرالمؤمنین(علیه السلام) و اولاد طاهرینش را مَعْقِل خائِفین و مَلْجا مُضْطَرّین و اَمانِ اهل زمین قرار داده هر غمناکی که نزد او برود غمش زایل گردد و هر دردناکی که خود را به او بمالد شفا گیرد و هر که به آن پناه برد در امان باشد"
سید عبدالکریم بن طاووس روایت کرده از محمّد بن علی شیبانی که گفت من و پدرم و عمّم حسین به نحو پنهانی در شب رفتیم به زیارت قبر امیرالمؤمنین(علیه السلام) و این در سال دویست و شصت و چیزی بود و من کودکی صغیر بودم چون رسیدیم به نزد قبر آن حضرت دیدیم که آن قبر مطهّر دورش سنگهای سیاه گذاشته شده و بنائی ندارد پس ما نزدیک آن رفتیم بعضی از ما شروع کرد به خواندن قرآن و بعضی دیگر مشغول به نماز شد و بعضی مشغول به زیارت در این حال بودیم که ناگاه دیدیم شیری به جانب ما می آید چون نزدیک ما آمد به فاصله یک نیزه ما از آن محلّ شریف دور شدیم آن حیوان به نزدیک قبر رفت و شروع کرد به مالیدن ذراع خود بر قبر یکی از ما نزدیک او رفت و مشاهده کرد او را شیر متعرّض او نشد او برگشت و ما را به حال شیر خبر داد پس ترس از ما برطرف شد و همگی نزدیک او رفتیم و او را مشاهده کردیم دیدیم که در ذراع او جراحتی است و آن دست مجروح را به قبر آن حضرت می مالید پس یک ساعت با این حال بود آنگاه برفت و ما دیگر باره به حال اوّل خود به نماز و زیارت و قرائت قرآن برگشتیم