فارسی English العربی
بیست و پنجم: نقل است از کتاب نثراللّئالی تألیف سیّد سعید علیّ بن فضل الله الحسینی راوندی که مردی به حضرت عیسی بن مریم(علیهما السلام) شکایت کرد از دین خود فرمود بگو:
"اَللَّهُمَّ یا فارِجَ الْهَمِّ وَ مُنَفِّسَ الغَمِّ وَ مُذْهِبَ الاَْحْزانِ،"
"ای زداینده اندوه،و برطرف کننده غم،و از بین برنده غصّه ها،"
"وَ مُجیبَ دَعْوَةِ الْمُضْطَرِّینَ یا رَحْمنَ الدُّنْیا وَالاْخِرَةِ وَ رَحیمَهُما،"
"و اجابت کننده دعای بیچارگان، ای بخشنده دنیا و آخرت،و مهربان هر دو جهان،"
"اَنْتَ رَحْمنی وَ رَحْمنُ کُلِّ شَیْء،"
"تو بخشنده منی،و بخشنده هر چیزی،"
"فَارْحَمْنی رَحْمَةً تُغْنینی بِها عَنْ رَحْمَةِ مَنْ سِواکَ،"
"به من رحم کن،رحمی که به آن از رحم هر که غیر تو است بی نیازم کند،"
وَ تَقْضی بِها عَنِّی الدَّیْنَ.
و ادا کندی به آن بدهکاری ام را.
پـس هـرگاه به قدر پُری زمین طلا مدیون باشد حــق تعالی ادا فـرمـایـد از تـو.