فارسی English العربی
مؤلّف گوید که کسی که می خواهد حافظه اش زیاد شود مسواک کند و روزه بگیرد و قرآن بخواند و خصوص آیة الکرسی و اِدْمان خوردن مویز ناشتا خصوص اگر سرخ و بیست و یک دانه باشد برای فهم و ذهن و حافظه نافع است و خوردن حلوا و گوشت نزدیک گردن و عسل و عدس نیز مورث حفظ است و نقل شده که از دواهائی که به تجربه رسیده است آن است که کُندر و سَعْد و شکر طبرزد را مساوی با هم گرفته و نرم بکوبند و سُفوف کرده روزی پنج درهم بخورند لکن سه روز متوالی بخورند و پنج روز ترک کنند و هکَذا و بگویند هر روزی بعد از نماز صبح پیش از آنکه تکلّم کنند:
یا حَیُّ یا قَیُّومُ فَلا یَفُوتُ شَیْئاً عِلْمُهُ وَلا یَؤُدُهُ
ای زنده ای پاینده که در نرود از علم او چیزی و نه بر او سنگینی کند
و هم بخوانند عقب نمازها دعای سُبْحانَ مَنْ لایَعْتَدی عَلی اَهْلِ مَمْلَکَتِهِ را و بخوانند نمازی را که در باب دوّم به جهت قوّت حافظه نقل کردیم و غیر ذلک و اجتناب کنند از چیزهایی که سبب نسیان می شود و آن خوردن سیب ترش و گشنیز سبز و پنیر و پس خورده موش و بول در آب ایستاده و خواندن اَلْواحِ قبرها و رفتن از بین دو زن و دور افکندن شپش زنده و نچیدن ناخنها و ترک قیلوله و کثرت معاصی و کثرت هموم و احزان در امر دنیا و کثرت اشتغال و علائق و نظر افکندن به دار کشیده و مُرور از بین قطار شتر